Büyüdüğümü anlamanın acısı 1

Ben hayatım boyunca hiçbir zaman büyümek istemeyen o küçük kesimden biriyim. Evet, geleceğimi, ileride evleneceğim kocamı falan merak ettim ama sadece meraktı yani. Küçük kalmamı engelleyemeyeceğimi bilmek, geleceğimi merak etmeme engel değildi. Doğruyu söylemek gerekirse, hemen büyümek isteyenlere anlam veremiyordum. Gerçi hâlâ daha anlam veremiyorum orası da ayrı.

Ben bebek kalmak isterdim. Yani, hiçbir şeyden haberimin olmadığı, herkesin benle ilgilendiği, derdimi anlamaya çalıştığı zamanlar işte. Şimdi her şeyin farkında olmak bazen gerçekten de ağır derecede üzücü olabiliyor.

Ben bu yaşıma kadar ki 20 yaşındayım, ilk büyüdüğümü 18 yaşımda YKS sınavıma gireceğim okulun bahçesinde binaya ilerlerken fark etmiştim. Bu farkındalık boğazımda öyle bir yumru oluşturmuştu ki, kenara oturup da ağlamayı bile düşünmüştüm. Düşünsenize şimdi, bütün hayatınızı etkileyecek bir sınava tabii tutuluyorsunuz. Herkesin ailesi -senin de ailen-okul kapısının arkasında bekliyor. Ailendeki herkes, öğretmenlerin, arkadaşların senin yapabileceğine, kazanabileceğine güveniyor. Fakat bu güven senin de kendine güvenin yükseltmesi gerekirken seni daha da strese sokuyor. Hayatının şekillenmesinde büyük etkisi olacak bir sınavın stresi üstüne birde bu güvenenlerin güvenlerini kırabileceğin stresi var.

Hayatında hiçbir zaman ailesini arkasında bırakmamış biri olarak o an bana birazcık ağır gelmişti. Ama kendimi tuttum, sıktım ve ağlamadım. Doğruca binaya doğru ilerleyip girdim içeri.

Sınavımın oldukça iyi geçtiğini düşünüyordum, ta ki sonucu göresiye kadar… Hiçbir zaman mezuna kalmayı düşünmemiştim. Aklımın ucuna dahi gelmemişti. Ayrıca mezuna kalmak benim gözümde kötü bir şeydi. Ama hayat bu ya, illa ki dalga geçecek, planları alt üst edecek ve üzecek. Sonucum oldukça kötü gelmişti. Okumayı sevdiğim ve de mezuna kalmak istemediğim için 2 yıllık bölümler yazmayı düşünmüştüm ama şansıma karşı dairemizde oturan kiracılar öğretmendi ve benimle konuştuklarında mezuna kalmayı seçmiştim.

Mezuna kalmak oldukça uzun bir süre bana kötü bir durum gelmişti. Çünkü ne devamsızlık yapmayı severdim ne de daha önce sınıfta kalmıştım. Benim gözümde mezuna kalmak demek sınıfta kalmak demekti. Ama neyse ki gittiğim dershanede sınıf ortamım olsun, arkadaşlarım olsun, öğretmenlerim olsun hiç zorluk çekmemiştim. Bu sefer oldukça çalışmıştım sınavıma. En azından geçen seneye göre oldukça çalıştığımı kesinlikle söyleyebilirdim.